Чизе ки ман онро мебинам, чӯҷа чандон ҷолиб нест. Шикам дар оғилҳои зишт, тамғаҳои дароз дар ронҳояш, хари лопсид. Ба чуз синаи у дилкаш аст. Ман наметавонам ба шумо бигӯям, ки он дар пеш аст, аммо шумо мебинед, ки мақъадаш чӣ гуна заиф шудааст. Ҳамин тавр, ба таври воқеӣ, даҳони кории хонум як навъ ҷолиб аст, чизи дигаре нест!
Хуб доварӣ бо роҳи вай ба он ҷаҳида, он аст, ки бори аввал нест, то таассуроти табиатан гуворо, вай савор буд, бародари дик худ оҳ, чӣ тавр хуб, jerked, ки он зарур аст.